KIND UIT MIJN SCHOOT

Alsof de aarde van licht ineens een totale zonsverduistering werd

Zo veranderde mijn leven in een fractie van een seconde

In eens is niets meer hetzelfde, de kleuren, de stemmen van mensen,

De bloemen, alles is grauw, donker en vlak

De aarde beeft en komt als een donkere dikke laag lava over mij heen

 

Weg ben jij,,,,zomaar ineens – ongenadig uit mijn hart gerukt

Het kind uit mijn schoot, de peuter met zijn hoofd op mijn borst

De tiener die ik troostte, de volwassene soms in verwarring die ik steunde

Een mens met nog zoveel dromen, met nog zoveel te gaan……

En ineens is alles weg, weg was jij – weg in het onbekende

 

Heel even kon ik je nog aanraken, toen je daar lag met je ogen dicht

Koud was je, maar je hoofd, de haren waren zacht als toen je een baby was

Ik had je weer willen wiegen, in je oor willen fluisteren dat alles goed komt

Liedjes voor je willen zingen, zoals vroeger voordat je naar bed ging

Je inslaap willen sussen, maar het hoeft niet meer, je zult nu eeuwig slapen

 

Waarom halen ze je nu al weg, zodat ik je niet meer kan kussen, niet kan zien

Niet kan aanraken, niet de geur van je zachte haar kan ruiken, allemaal zo snel

Ze zeggen hij is niet meer in leven, maar ik zie het kind uit mijn schoot

Het kind waar ik de tranen heb gedroogd, je verdriet en je verwarring heb gezien

Je vocht, jaren lang, maar je was op, ze zijn je komen halen het was genoeg

 

Dicht gaat de deksel, afgrijselijk dit moment , het moment waarop ik je nooit

Meer kan vasthouden, in je oor kan fluisteren dat ik zo ontzettend van je hou

Hoe kan ik jou ooit vergeten, je glimlach, je stem, je sprekende ogen

Hoe kan het leven ooit nog het zelfde zijn, nu dat jij er niet meer bent

Heel langzaam zakt de kist, voor altijd toegedekt, met het kind uit mijn schoot

 

Je MOM

***

   
Enlish version of the site