Hoger Beroep

Op 12 juni jl. was de uitslag van het tuchtcollege.

Tot 25 juli jl. kon de tegenpartij in hoger beroep gaan.

Aangezien ik tot op 25 augustus jl. niets had vernomen – ging ik als moeder van Remco, zijn zus en de nabestaande van Remco ervan uit dat de zaak was afgerond. We waren opgelucht….eindelijk de spanning van ons afgooien. Na bijna 2 jaar te zijn bezig geweest (klachten commissie en tuchtzaak) had ik het gevoel dat wij nu eindelijk tot rust mochten komen. De afgelopen twee jaar is vooral vanwege de reacties/onwaarheden jegens Remco die maar bleven komen van de tegen partij (o.a. opmerkingen als: ’Remco had nog zelf kunnen lijnen of te wel zelfstandig beter kunnen worden” dit zei men op een moment dat Remco al onder de grond lag en men wist HOE ziek hij was – hoe onjuist deze melding) Als moeder was ik totaal dagen van slag als ik dergelijke opmerkingen over mijn kind op papier zag –alles ter verdediging?? Buiten de nog steeds DAGELIJKSE verwerking van Remco’s dood, is deze periode zeer k onrustig en emotioneel geweest.

Na ruim 10 weken niets vernomen te hebben van de tegen partij en in leefde ik in de waan, dat er nu rust zal komen voor Remco’s zus, voor mij als moeder en de nabestaanden van Remco! Helaas blijkt dit niet het geval te zijn. De tegen partij heeft nog net voor de sluiting datum gereageerd – De tuchtcollege heeft het bericht een maand later doorgestuurd naar mijn juridische adviseur; op 28 augustus werd ik schriftelijk op de hoogte gesteld van het Hoog beroep..

Een reden te meer dat ik dacht dat de zaak nu eindelijk was beëindigd, was om het feit dat de reporter van de Stentor nog contact heeft gehad met de Meerkanten om hen op de hoogte te brengen van het artikel in de krant - over Remco op 20 juni jl.) Men gaf toen aan dat men in gesprek is betreffende het hoger beroep en ook de mogelijkheid openhoud om niet in beroep te gaan; “men wil de moeder van Remco niet extra belasten.” Als je dan 10 weken met bovenstaande boodschap in gedachte niets meer verneemt – dan denk je het is voorbij – rust,,rust en nog eens rust.

Het lijkt dat de Meerkanten op bovenstaande gedachte is terug gekomen. En uiteraard begrijp ik dat het ieders goed recht is als je van mening blijft dat je geheel goed hebt gehandeld en geen acties/beslissingen hebt genomen of niet verantwoordelijk was voor het handelen als eindverantwoordelijke psychiater, waardoor Remco niet de adequate behandeling heeft gehad en is komen te overlijden – dan begrijp ik dat – ondanks dat het weer alles te weeg brengt – zeker bij de nabestaanden – men beroep aantekent.

DINSDAG 30 JUNI OM 13.00 UUR
zal het hogerberoep plaatsvinden in Paleis van Justitie aan de Prins Clauslaan 60 te Denhaag.
De psychiater heeft besloten in hogerberoep te gaan. In haar beroepschrift verzoekt de psychiater om de klacht van mij als moeder, alsnog af te wijzen, dan wel geen of een lichtere maatregel op te leggen. (de maatregel was drie maanden voorwaardelijk)

REMCO NIET ONDERZOEKEN IS GEEN ERNSTIGE NALATIGHEID
De psychiater geeft hier verschillende redenen voor. O.a. schrijft zij in haar beroepschrift:
toe te geven dat zeker achteraf bezien, zij wel had moeten proberen eerder een lichamelijk onderzoek te laten plaatsvinden, maar acht dit geen ernstige nalatigheid.
Ik denk dat een ieder die dit leest, achterover valt. Je erkent dat een lichamelijk onderzoek (zeker gezien alle verbale en zichtbare ernstige signalen eerder had moeten plaatsvinden, maar je vindt het geen ernstige nalatigheid. Het betreft hier NIET een nalatigheid waarbij je als arts in een fractie van een seconde van onoplettendheid, een verkeerde handeling hebt uitgevoerd waardoor de betrokkenen de rest van zijn leven ernstig gehandicapt zal blijven. Ook dit is nalatig en voor de persoon in kwestie zeer traumatisch, maar mogelijk met aanpassingen en leren accepteren, kun je als mens nog proberen een redelijk leven te leiden. Het ging hier niet om een fractie van een seconde, neen, het gaat hier om een situatie waarbij de psychiater, MAANDEN lang de eindverantwoordelijkheid had over haar patiënt en waarbij zij Remco niet de keuze heeft gegeven op het krijgen van een medischbehandeling die hij nodig had, omdat zij DOELBEWUST heeft gekozen om Remco niet door te verwijzen, ondanks het advies van haar eigen behandeling team

In haar beroepschrift de psychiater:
“IK HEB REMCO NIET VERWEZEN NAAR EEN ZIEKENHUIS, INTERNIST, HUISARTS, IK SCHATTE IN DAT DIT TOTAAL ZINLOOS ZOU ZIJN EN HIER TOCH NIETS VAN TERECHT ZOU KOMEN”
De psychiater heeft nimmer met Remco besproken dat zij de signalen ernstig vond en dat morbide obesitas, wetende dat hij totaal geïsoleerd van vrienden/kennissen, maanden op bed lag; niet inactief was, zijn omgeving zwaar verwaarloosde, zeer ongezond vet en slecht at.
Als arts weet je dat morbide obesitas, maar zeker in combinatie met al deze ernstige signalen, een gevaar is voor hart, vaatziekte en de kans op diabetisch zeer vergroot en zelf óók bij jonge mensen de dood tot gevolg kan hebben. De ernstige signalen waren haar bekend: “ik was bekend hoe Remco leefde; ik ben zeer wel op de hoogte hoer Remco leeft tussen de pizza en etensresten.”gaf ze aan. De veronderstelling dat er niets van terecht zou komen is totaal uit de lucht gegrepen. En geeft Remco nog een trap na. Remco heeft, zeker gezien zijn lichamelijke situatie, alles gedaan wat hij menselijke wijs had kunnen doen, Remco ging immers consequent - ondanks zijn 74 suikergehalte, dichtgeslibde aderen en organen die volgens de autopsie arts waren aangetast omdat hij niet voor zijn diabetisch was behandeld, naar de Meerkanten. Remco moet zich ziek hebben gevoeld- er is hem nooit verteld wat hij had; hij dacht dat het niet goed voelen in zijn hoofd zat; een depressie en ging omdat zoals Remco in het medisch dossier vermeldt: “Dit is een goede zet dat ik hier ben (bij de Meerkanten), nu kan ik beter worden.” Remco had hoop, nu hij onder behandeling stond dacht hij beter te zullen worden! De begeleider van de Meerkanten deelde letterlijk aan de thuisbegeleiding mee: “Remco is in zicht; hij komt consequent.” Remco werkte dus mee!!

PSYCHIATER HEEFT GEEN ZORG EN DE REGIE OVER REMCO GEHAD
Het probleem is echter dat deze psychiater zich in zijn geheel niet heeft verdiept in haar cliënt en hierdoor ook totaal niet de regie had als eindverantwoordelijk arts. Dit blijkt uit het feit dat zij totaal niet op de hoogte was dat:
• Remco al 5 maanden geen thuisbegeleiding meer kreeg (ging hierna bergafwaarts)
toch schrijft zij een begeleidingsplan op basis dat hij wel begeleiding zou hebben!
• NIET op de hoogte zijn dat Remco uit het zicht raakt – en neemt dus geen actie:
• NIET op de hoogte dat er een afspraak is; mocht Remco uit het zicht raken, schakel ons in geeft thuisbegeleiding Kwintes aan. Psychiater doet dit niet en zegt ” dit doe doen wij niet is privacy – helaas is zij dus:
• NIET op de hoogte dat haar eigen organisatie al jaren met Kwintes samen werkt en door één telefoontje v.d. psychiater zij weer naar Remco toe waren gegaan!
• Zij geeft aan: we hebben moeder uitgenodigd, maar ze kwam niet. De psychiater lijkt NIET op de hoogte te zijn dat ik als moeder wel ben geweest(staat in het dossier) hierdoor is zij dus ook niet op de hoogte zijn van de gegeven informatie.
• Remco was totaal wilsbekwaam; had zelf moeten aangeven als er iets was, onjuist:
• Zij is dus NIET op de hoogte dat Remco door zijn jaren depressie zich niet kon concentreren; zaken fout liepen, Remco had een wettelijke bewindsvoerder was dus helemaal niet zo wilsbekwaam! (was bekend bij Meerkanten)
• NIET op de hoogte dat Remco een brief krijgt: Remco je bent niet op je afspraak geweest; als je niet komt schrijven wij je uit. (Wetende in welke ernstige verwaarloosde situatie Remco leefde.) Het is ook bekend dat Remco geen brieven meer open maakte vanwege zijn concentratieproblemen. Remco wordt
• AFGESCHREVEN - OPGEGEVEN!

Als moeder doet mij dit zo enorm veel pijn. Werkzaam als gezins-voogd, of te wel mij inzettend voor andermans kinderen. Het raakt mij intens diep dat als ik zie dat het niet goed gaat met mijn kind, hierna naar de huisarts ga met mijn zorg en advies van de huisarts een melding doe bij een instelling voor mensen met psychiatrische problemen, zodat zij naar mijn kind kunnen gaan, Zij HEBBEN ingang en nemen Remco mee naar de Meerkanten. De gedachte die ik dan had was, “gelukkig nu is hij in een zorginstelling en zullen ze kijken wat hij nodig heeft, zodat hij beter kan worden, maar dat de verantwoordelijke behandelaar mijn kind gewoon heeft opgegeven: “IK SCHATTE IN DAT HET ZINLOOS ZOU ZIJN; HIER KOMT TOCH NIETS VAN TERECHT!!” Maar dit gebeurt niet Remco wordt niet doorverwezen, maar gewoon AFGESCHREVEN!! en dit doet zo enorm veel pijn, deze gedachte is zo ondragelijk. Remco als je niet komt schrijven wij je uit (of te wel af) Hoe kun je nu een mens die zulke gemelde en zichtbare ernstige signalen heeft, afschrijven. Schrijven wij kwetsbare groepen gewoon af in onze samenleving? Als moeder en hulpverlener, kan ik dit punt geen plek geven, het doet mij zoveel pijn, want zo GA JE NIET OM MET EEN MEDEMENS!!!

PSYCIATER HEEFT SCHADE GELEDEN DOOR MOEDER VAN REMCO.
In het beroepschrift schijft de psychiater:
Door het opleggen van deze voorwaardelijk-maatregel heb ik nu reeds grote maatschappelijke schade ondervonden, mede ten gevolgen van de – ongenuanceerde – publiciteit die mede op instigatie van verweerster (moeder Remco) na de zitting en na het bekend worden van de beslissing over mij heen is gekomen. Psychiater verzoekt het hof hier rekening mee te houden in haar beslissing.

Toen ik dit las, was ik weer helemaal verbijsterd over deze reactie van de hulp-verlener van Remco. Een ieder kan het artikel, dat in de Stentor heeft gestaan, bekijken op de website het artikel waar boven staat: “Met een bloedprik was Remco er nog geweest” Deze titel heb ik niet bedacht, dat kan ik duidelijk aantonen; als men rechtsonder het artikel leest staat er;
“Met een eenvoudig bloedprik was de diabetisch van Remco ontdekt” (heb er nog bij gezegd, dan had hij kans gehad op een behandeling en de kans om beter te worden – dit is niet vermeld; men moet het kort houden) Ik denk dat ik mij heb gericht op de situatie; nergens heb ik de voornaam en achter letter genoemd van de psychiater zoals dit gebruikelijk is, dat had ik kunnen doen; is legaal. Ik heb het niet over hem of haar gehad zodat men in het artikel niet kon zien of het om een vrouw/man ging.
Ook is het artikel niet gemaakt op instigatie van mijn kant; ik ben benaderd! En heb direct ja gezegd omdat ik, zoals vele ouders/nabestaande die iets dergelijks is overkomen, een hoop heb dat het andere niet zal overkomen en dat artsen/hulpverleners er iets van kunnen meenemen! Mijn energie zit absoluut niet in de psychiater, mijn energie zit in het voorkomen van een dergelijke situatie en de rechtvaardigheid en waardigheid naar Remco toe.
Nergens wordt genoemd wat voor schade ik als moeder van Remco, zijn zus, vader, familie en nabestaande hebben geleden en dagelijks lijden. Als ik de aanklacht lees, dan denk ik dat de psychiater niet begrijpt wat het betekent om 24 uur per dag 7 dagen in de week en hoe lang nog in de rest van mijn leven……. te moeten leven met de amputatie van mijn kind en nog steeds moet vechten voor de momenten om op de been te kunnen blijven. Als we het over schade hebben, dan is REMCO de persoon die afschuwelijke schade heeft geleden; HIJ is zijn hele leven kwijt, HIJ heeft geen toekomst, HIJ heeft geen kans op beter worden, HIJ zal nooit meer verder kunnen studeren, HIJ zal nooit meer zijn geliefde basketbalwedstrijd, HIJ zal gezin en kinderen kunnen stichten, een wens die hij had. ZIJN ZUS en HAAR kinderen, zullen nooit meer de kans krijgen op nichtje/neefje en voor mij als trotste moeder van Remco geen kleinkinderen meer - een mens die generatie-eeuwen van onze familie in zich droeg -is WEG! Hij kan het niet meer over doen, Als de psychiater dit had begrepen, dan vraag ik mij af of de psychiater mij als moeder in haar beroepschrift had aangeklaagd. Vanaf het begin dat ik contact heb met deze psychiater mis ik het inleven in een ander. Onmogelijk dat ik als hulpverlener, na vernomen te hebben dat een pupil van mij (of zelfs van een college) overleden is, waarbij de moeder verzoekt om een gesprek dat ik het in mijn hoofd zou halen om hier als eerste twee weken overeen te laten gaan, om vervolgens ook nog op een antwoordapparaat in te spreken dat ik mij vergist heb; ‘het is Pasen en er komt nog een week wachten bij en na drie weken na overlijden van je cliënt, heb ik een gesprek met de moeder. Onbegrijpelijk dat je zo als hulpverlener om gaat met de nabestaande van jóuw cliënt.

Wat ik zeer ernstig vindt in deze situatie is, dat het lijkt of de psychiater nog steeds niet begrijpt hoe ernstig de situatie is. Als je na 1 ½ jaar nog kunt schrijven: “ik vind het niet onderzoeken van Remco niet ernstig,’dit wordt gezegd terwijl hij reeds onder de zode ligt. Het je de dan wel de ernst begrepen wat jouw nalatigheid, jouw functioneren als arts voor consequenties heeft gehad voor het leven van een jong mens?”

Voor mij als moeder, en de nabestaanden, vooral Remco’s zus, wordt het nu weer een emotionele, vermoeiende onrustige periode die weer een ½ - mogelijk een jaar of langer kan gaan duren. DE ONTWIKKELINGEN –rondom Remco’s situatie kun je blijven volgen via deze website..

VERGEET NIET JOUW MENING/REACTIE OP REMCO’S WEBSITE TE GEVEN.

   
Enlish version of the site