De tuchtzaak van Remco is in april 2008 behandeld

ZATERDAG 26 APRIL 2008 – MEDISCHE TUCHTZITTING
( Remco onerende en ontzielende opmerkingen van de psychiater zie: punt 8
Er waren juristen artsen en een voorzitter aanwezig, tezamen het college.
Het College stelde aan de psychiater mevr. H. behoorlijk wat vragen om duidelijkheid te krijgen wat er nu heeft plaatsgevonden. Opmerkelijk in deze, waren de antwoorden van mevr. H. De verantwoordelijkheid van beslissingen en acties, legde zij vaak neer bij het
Behandelteam; de medewerkers of dat het beleid van RIAGG zo was verdeeld dat zij voor bep. zaken niet verantwoordelijk was. Het college vroeg hier ook na, want de psychiater mevr. H. was toch de eindverantwoordelijke behandelaar? Mevrouw H. moest wel erkennen dat dit het geval was.

Als moeder heb ik een 6 pagina toespraak gehouden. Hierin heb ik gemeld waar ik als moeder de regie in haar taak als eindverantwoordelijke en de zorg naar Remco tijdens zijn dood en na zijn dood heb gemist van deze psychiater heb.
Het betrof hier:

1.Het niet opvragen van medische informatie;
( Bij een vroegere psychiater van Remco) belangrijk omdat ondanks de mw. H. blijft aangeven dat Remco niet depressief zou zijn geweest, deze vorige arts dit wel vond en ook psychotherapie en medicatie adviseerde. Door geen informatie op te vragen, was zij niet op de hoogte en heeft zij geen navraag en overleg gepleegd; ik zie hier geen regie als eindverantwoordelijke behandelaar - en zorg naar Remco toe

2.Het niet opvragen van informatie bij Remco’s huisarts dr. M.
Belangrijk omdat zij dan had geweten dat Remco al jaren geen lichamelijk onderzoek meer heeft gehad. Zeer essentieel, omdat als je niet via je huisarts wordt aangemeld, deze fase wordt overgeslagen en zij dit alsnog had moeten uitvoeren hierdoor heeft zij weer geen overleg gepleegd, waardoor het duidelijk had kunnen worden dat Remco al jaren af en aan depressief is– ook hier zie ik geen regie als eindverantwoordelijke behandelaar en zorg voor Remco.

3.Het niet geven van medicatie
Alle signalen wijzen erop dat Remco depressief was. Er is literatuur waar je via een lijst vragen kunt zien of je last hebt van depressie. Beantwoord je een aantal vragen met ja, dan kun je ervan uitgaan dat je hier last van hebt. Remco kon al de vragen met ja beantwoorden.
De psychiater blijft ontkennen dat hij depressief was, wat hij dan wel had???? Wat hij dan 9 maanden bij RIAGG deed??? Had de psychiater mw. H. informatie ingewonnen bij vorige psychiater en huisarts dan had zij begrepen dat Remco is gediagnosticeerd als recidiverend depressie. Echter zij blijft ontkennen. Dit is logisch; zij zelf heeft namelijk aangeven. “zou ik Remco medicatie geven, ja dan zou ik hem WEL lichamelijk onderzoeken” Het feit is dat ik als moeder, via Remco’s begeleider 8 MAANDEN VÓÓR Remco’s dood om medicatie heb verzocht. Juist omdat de depressie zowel aan de kant van Remco’s vader als aan mijn kant als moeder zit en hierdoor de kans op depressie verhoogt. De thuisbegeleidster van Remco heeft dit met Remco besproken en Remco heeft aangeven (8 maanden voor zijn dood!!) open te staan voor medicatie. Als de psychiater mevr. H. haar eigen stelling aan had gehouden en zij met alle achtergrond informatie die zij had kunnen hebben en Remco’s bereidheid, Remco medicatie had gegeven dan had zij Remco dus 8 maanden voor zijn dood onderzocht. Uiteraard, ontkent zij nu dat hij geen depressie heeft ondanks de vele signalen!!

4.Ondanks advies van het behandelingsteam Remco niet lichamelijk onderzoeken
Het behandelingsteam van het RIAGG maakte zich kennelijk wel zorgen om Remco en verzocht de psychiater mevr. H. Remco lichamelijk te onderzoeken. Maar ondanks alle signalen die door Remco zelf, zijn thuisbegeleider zijn gemeld en hiernaast het zeer zichtbare morbide obesitas, gaf de psychiater aan dat zij het niet nodig achtte en ondanks er later een akkoord was gegeven heeft zij een lichamelijk onderzoek niet uitgevoerd omdat zij alsnog geen noodzaak zag, het resultaat om het advies van haar team en alle signalen erom heen te negeren is ons bekend; de dood van Remco.

5.Het maken van een behandelplan op basis van totaal verkeerde gegevens
Vijf maanden nadat Remco geen thuisbegeleiding meer krijgt, schrijft de psychiater een behandelingsplan voor Remco. In dit behandelingplan gaat zij ervan uit dat Remco nog thuisbegeleiding krijgt, maar het is gemeld aan het RIAGG dat hij 5 maanden hiervoor dit heeft opgezegd. Doordat er geen toezicht meer is, kan Remco in een rap tempo achteruit gaan.
De psychiater geeft aan niet te zijn ingelicht. Maar dit is vreemd want er zijn regelmatig overleg momenten met haar behandelteam, het is toch aan haar om zaken te vragen, bijvoorbeeld, hoe gaat het met de thuisbegeleiding van Remco. Waar was de regie als hoofd-eind-verantwoordelijke en ook hier zie je dat zij geen betrokkenheid heeft gehad met Remco.


6.Remco wordt uit (AF)geschreven – team die klaar stond voor Remco wordt niet ingeschakeld
Na de dood van Remco vind ik een brief: “Remco je bent niet op je afspraak geweest, we schrijven je uit”. Ik neem als moeder de psychiater zeer kwalijk dat men op deze manier omgaat met mensen die juist een stuk zorg nodig hebben, mensen die soms jaren geïsoleerd leven en juist niet meer goed voor hen zelf (kunnen) zorgen.. Zij weet als geen ander, want vanaf mei 2005 (11 maanden voor Remco’s dood) wordt zij als hoofdbehandelaar ingelicht, zij weet dat Remco tussen de etens- pizza resten leeft, zijn omgeving vervuild en dat hij (destructief) eet en leefpatroon heeft. Hiernaast weet zij dat hij morbide obesitas heeft wat een gevaar voor hartvaatziekte diabetisch en een vermeerderde kans op een vervroegde dood kan geven. Er is geen zorg op het moment dat hij niet komt, geen vraag zou er iets zijn.
ÉÉN TELEFOONTJE – had zij kunnen plegen naar de thuisbegeleiding Stichting dat aangeboden heeft - om als Remco uit het zicht raakt- weer naar hem toe te gaan.
Als argument om dit niet te doen, gaf de psychiater mw. H.: “Privacy” – en dat dit kul is, wordt mij duidelijk na het gesprek met het de coördinator van KWINTES (thuisbegeleiding) RIAGG werkt al jaren samen met deze organisatie. Het is namelijk zo dat men zelf een speciaal team (‘bemoeizucht’) heeft dat naar mensen als Remco toe gaat, als zij uit het zicht raken.
“Ik laat mijn moeder niet meer binnen” stond er in het medisch dossier,” ik schaam me voor mijn verwaarlozing.” Maar ondanks dat hij mij niet meer binnen liet en ik hem anoniem aanmelden voor hulp heeft hij maanden lang WEL deze thuisbegeleiders binnen gelaten. Stel je voor dat zij toen weer naar Remco toe waren gegaan en Remco hadden aangetroffen zoals ik hem (toen dood) in een totaal verwaarloosde situatie aantrof, men had alarm kunnen slaan en actie kunnen nemen.
Ook hier legt mevr. H. de schuld bij haar medewerkers, zij zou niet op de hoogte zijn dat er een afspraak is gemaakt. Ook hier zie je weer dat er geen regie en zorg is, want als zij regelmatig tijdens de teamgesprekken had gevraagd hoe het met Remco’s thuisbegeleiding ging, een vraag die je toch als eindverantwoordelijke behandelaar in een behandelingteam vraagt, dan had zij gehoord dat hij uit het zicht was en dan had zij ZELF kunnen verzoeken om naar Remco toe te gaan!!

7.Na Remco’s dood is er ook geen betrokkenheid.
Het is bekend dat ik 3 dagen na Remco’s dood om een gesprek heb verzocht bij het RIAGG. De psychiater had toen aangeven niet eerder tijd te hebben dan over twee weken en later belde ze nog eens op het antwoordapparaat met de boodschap: “ik ben vergeten dat het Pasen was, het wordt na Pasen,” Na drie weken rond te hebben gelopen als moeder met vragen en onrust in mijn hoofd, had de psychiater tijd.
Het college had vragen over het feit dat op mijn vraag als moeder, nadat ik Remco dood aantrof in een totaal verwaarloosde omgeving en ik als moeder in totale schok was het RIAGG heb gevraagd mee te gaan, de psychiater dit niet honoreerde. Als moeder wilde ik iemand laten zien hoe erg de situatie van mijn zoon was. Zoals bekend was het antwoord van de psychiater mevr. H.; “Ik hoef het niet te zien, want ik ben zeer wel op de hoogte van ‘hoe’ Remco leefde tussen de pizza- en etensresten, dit is mij meegedeeld door Remco zelf en zijn thuisbegeleidster.”

Op de zitting stelde een arts de vraag wat de reden was dat mevr. H. niet met de moeder was meegegaan in deze situatie. Mevr. H. antwoordde; “IK ZAG GEEN REDEN VOOR EEN MILIEU ONDERZOEK”
Ook hier slaat de psychiater de plank helemaal mis. Het ging niet om een MILIEU onderzoek, maar om een vraag van een moeder, die op dat moment totaal in schok was, om mee te gaan naar de plek waar HAAR patiënt zijn laatste maanden, dagen van zijn leven heeft doorgebracht, ook daar zou je voor haar eigen patiënt een soort van betrokkenheid moeten zijn. Ik kon Remco’oma, die altijd betrokken is geweest bij de opvoeding van haar kleinkinderen, niet meevragen. Mijn moeder was in de week van Remco’s overlijden net overgebracht naar een palliatieve afdeling, om haar laatste weken van haar leven door te brengen (Remco’s oma overlijdt de maand naar Remco) mijn dochter Magdalena woont in Dallas en ik wilde het delen met iemand, het is toch afschuwelijk om je kind in zo’n omstandigheid te vinden. Om Remco’s waardigheid, deel je het niet met kennissen of Remco’s vrienden - Remco schaamde zich, dat heeft hij de hulpverleners meegedeeld. Je wil iemand mee die de medische toestand begrijpt, uiteindelijk is onze huisarts, dr. M. wel meegegaan. Ik zag geen reden voor een “EEN MILIEU ONDERZOEK” – Betrokken?????

8.VOOR - REMCO ONTERENDE EN ONTZIELENDE – WOORDEN VAN MW. H.
Nadat ik mijn 6 pagina toespraak had gehouden, was ik best emotioneel, maar probeerde zo sterk als mogelijk te zijn en mijn verdriet maar ook mijn boosheid die ik na deze zeer weinig invoelende woorden begon te voelen, te bedwingen. De advocaat van mevr. H. gaf haar toespraak die ik niet goed heb gehoord, nog zittend in het verhaal en de emotie van Remco.
Thuisgekomen ben ik direct midden op dag even gaan rusten, ik was achteraf toch echt kapot, In de avond las ik het stuk van de advocaat dat namens mevr. H. was geschreven en ik schrok mij boos en was woedend!!!! Ook zeer teleurgesteld dat ik het stuk niet te plekke heb gelezen want dan had ik zeker een weer woord geven omdat dit zo onterecht naar Remco is!

Mevr. Geeft als verdediging dat zij Remco niet lichamelijk heeft onderzocht:
“OMDAT DE HEER COOK LICHAMELIJK CONTACT BEDREIGEND VOND”
Ik wist echt niet wat ik las, Remco……lichamelijk contact als bedreigend???, Remco???

Kijk ik begrijp best dat je als arts je jezelf wilt verdedigen met inhoudelijk argumenten, maar je mag te NIMMER argumenten gebruiken die nergens op gebaseerd zijn, zeker niet over iemand die zich niet meer kan verdedigen. Remco’s lichaam is er niet meer, maar Remco’s ziel is er nog en die mag je niet zomaar onteren. Remco’s geest leeft nog bij vele mensen; vrienden, familie, veel mensen die van hem houden en dat zijn er héél veel!!.
ALS MOEDER KAN IK BEWIJZEN DAT DEZE OPMERKING PERTINENT ONJUIST IS!
Wat vreemd is in deze opmerking is, dat als het zo zou zijn dat Remco lichamelijk contact bedreigend ervoer, een dergelijk belangrijk gegeven in het medisch dossier gemeld zou moeten zijn. En voor de duidelijkheid, als Remco, mijn kind zo was, dan was dit zo, niets om voor je te schamen, je bent als mens wie je bent en ik zou het dan als eerste erkennen, maar NERGENS heeft de psychiater, het behandelteam of de thuisbegeleiders hier iets van gemeld of op papier gezet. Nog opmerkelijker is, dat wij nu 1 ½ jaar bezig zijn met deze zaak. Er heeft ook een zitting van de klachtencommissie plaatsgevonden, op dat moment is er veel op papier gezet ter verdediging door mw. H. en er stond óók toen NIETS vermeld over dit toch belangrijk ‘vermeende’ gedrag van Remco – ook tijdens de zitting zelf heeft zij dit NOOIT als verdediging gebruikt. De afgelopen 1 ½ jaar zijn er brieven van haar juridisch adviseur en mijn juridisch adviseur gewisseld met reacties en tegen reacties en ook hier weer NOOIT heeft zij dit als verdedigingsargument gebruikt. NU 1 ½ jaar later na vele brieven, komt dit ineens - tijdens de tuchtzitting uit de hoge hoed.
HET GEGEVEN IS PERTINENT ONJUIST
Ten eerste komt Remco uit een familie van zeer lijfelijk contact, wij zijn mensen van aanraken, omhelzen en als Remco dit niet had gewild had ik dit als moeder gerespecteerd. Ik heb in het leven van mijn mooie kinderen en waardevolle unieke mensen, Remco en zijn zus Magdalena - honderden foto’s en tientallen filmpjes gemaakt, filmpjes waar lichamelijk contact te zien is.

Ieder van jullie die bekend is met de website die in 2007 voor Remco’s basketbal memorie is gebouwd, is bekend met de vele foto’s en filmpjes die er opstaan. Op de site- “Remco” - onderdeel ‘Remco’s leven’ staan 2 filmpjes; ‘verjaardag 21’ en ‘terug naar Nederland-kus van mam’
Filmpje verjaardag 21, toont dat ik Remco verschillende keren aanraak en hij geen reactie geeft dit als bedreigend te vinden. Het filmpje “kus van mam” laat zien dat als ik hem van Schiphol haal, ik hem wat op zijn rug aai en hierna omhels ik hem kus. Het enige wat je ziet is een volwassen jonge man die EEN grote smile heeft en geniet van dit lijfelijk contact en niet een jonge man die dit als bedreigend ervoer.
En had hij dit contact alleen met mij als moeder??? tuurlijk niet. Op de site “familie staan verschillende foto’s met familie en lichamelijk duidelijk in contact de site ‘link’ hier staan gedichten van mij en zijn zus met foto’s met lichamelijk contact, onder aan de site van links staat een stukje met allerhande foto’s ook hier staan foto’s met lijfelijk contact zichtbaar!! En……REMCO DEED AAN CONTACT SPORT!!!! Remco heeft zijn hele leven vanaf zijn jeugd tot zolang hij kon aan Basketbal gedaan. Nu, er is geen sport waar bij je hele lichaam voor de tegenstander gooit om te verdedigen en de tegenstander alles doet om jou heen te komen en lichamelijk contact is hiermee heel duidelijk onvermijdelijk. Als Remco lichamelijk contact als bedreigend ervoer, dan zou hij nooit en te nimmer basketbal kiezen zijn leven lang, maar zou hij aan tennis doen of achter een computer gaan zitten als hobby en had ik niet tientallen en tientallen foto’s en films waar lijfelijk contact te zien is tussen Remco zijn familie en anderen!!.
WAT EEN LEUGEN – ALS MOEDER VIND IK DIT HÉÉL ERG nogmaals een ieder heeft het recht zich te verdedigen. Maar je moet eerlijk en zuiver blijven; als je 1 ½ jaar dit argument te nimmer naar voren hebt gebracht, niet tijdens een klachtencommissie zitting, niet tijdens 1 ½ jaar brievenwisseling via juridisch adviseurs, als dit in geen enkele medisch dossier van het RIAGG nog van anderen staat vermeldt en dit ineens uit de hoge hoed komt ter zitting, en gebaseerd op wat???? Ik ken mijn kind 28 jaar en tot zijn dood waren onze ontmoeting met een omhelzing, ook de vrienden van Remco begroetten Remco met een brother groet, even de omhelzing, OOIT gezien dat Remco achteruit deinsde en het als het bedreigend ervoer????
Ik vind dit ZIEL EN REMCO ONTEREND EN MAAKT MIJ ALS MOEDER WOEDEND,
Dit verdient Remco niet na zijn dood – laat Remco met rust en laat hem zijn zoals hij was, een jongen die door genetische aspecten en een pijnlijn in zijn ziel regelmatig in een depressie viel, maar een mooi en warm mens die zoals duidelijk werd op zijn begrafenis, voor andere ondanks zijn eigen ziekte, klaar stond, en duidelijk zoals het filmpje en de vele foto’s laten zien op zijn website intens genoot van lichamelijk contact!!!

(PS. Klachten commissie is een onafhankelijk onderzoek commissie van het RIAGG zelf – zij hebben mijn klacht in juni 2006 erkend; mw. H. had Remco, met al de gemelde en zichtbare signalen WEL moeten onderzoeken.

Het is nu wachten op de uitslag van de tuchtcommissie –
12 juni om 13.00 uur - te Zwolle is de uitspraak
(zitting is openbaar, maar gaat alleen om de uitslag)

 

 

naar boven

   
Enlish version of the site